Varlık ve Kıyamet

Öz

Bu felsefi denemede Türk dilinin imkânlarına yaslanarak, yeni bir “varlık” tasavvuru ortaya koymaya çalışıyoruz. Bu tasavvur sonlu bir karaktere sahip olup “Olma” ve/veya “Ne” mefhumlarıyla asli bir bağlantı içerisinde bulunan varlığı trans-ontolojik bir şekilde ele almayı amaçlamaktadır. İngilizce’de uygun karşılığını bulamadığımız Türkçe “Olma” mefhumu, varlık mefhumuna nazaran çok geniş, sınırları çizilemez kadar geniş bir mefhuma işaret etmektedir. Çünkü “Olma” mefhumu, bu dilde, sadece “var-olanı” (existent), dolayısıyla varlığı değil, aynı zamanda “yok-olanı” (non-existent), dolayısıyla hiçliği de içermekte ya da ifade etmektedir. Aynı zamanda, bu deneme, “Olma”nın bir alt-kümesi olarak ele alabileceğimiz varlığı tezahür ettiği iki temel kip itibariyle vaz etmektedir: varlığın gerçek ve zamansal bir tezahürü olarak “oluş” kipi ile varlığın ideal ve zamansız bir biçimde tezahür ettiği kip olarak “durum”. Burada, hem “oluş” hem de “durum”, varlığa ait olduklarından, onto-lojik bir düzeyde ele alınmak durumundadırlar. Bu denemede biz onto-lojik tezahür tarzlarının (“oluş ve “durum”) yanı sıra, trans-ontolojik karakterde yeni bir mefhum öne sürüyoruz: “oladurum”. Bu mefhum, “Olma”nın özel bir türde tezahürünü anlatıyor. “Oladurum”, öznenin yaşadığı “olay”da kendini açığa vurmaktadır [...]